به کجا مي برد اين اميد ما را

+ خدا در خانه نبود سه‏شنبه 11/10/1386 ساعت 11:58 صبح

برگشت لري ز حج به ويرانه ي خويش         از بهر لران نشست در لانه ي خويش
گفتند چه ديده يي و چون بر تو گذشت       ديري که نبوده يي به کاشانه ي خويش؟
گفت اي رفقا بيهوده بود اين همه راه          زيرا که خدا نبود در خانه ي خويش
                                                                                  نوبخت


نوشته شده توسط: مهران

+ آفتاب نيمه شب سه‏شنبه 27/9/1386 ساعت 9:57 صبح

   وقتي بي خوابي مي افتاد سرمان،دلمان نمي آمد که بگذاريم ديگران راحت بخوابند،خصوصا دوستان نزديک.به هر بهانه اي بود بالا سرشان مي رفتيم و آنها را از جا بلند مي کرديم،رفيقي داشتيم،خيلي آدم رک و بي رودربايستي بود.


يک شب حوالي اذان صبح رفتم به بالينش،شانه اش را چند بار تکان دادم و آهسته به نحوي که ديگران متوجه نشوند گفتم:هي هي،بلند شو آفتاب زد. آقا چشمت روز بد نبيند،يک مرتبه پتو را کنار زد، و با صداي بلند گفت:مرد حسابي بگذار بخوابم، به من چه که آفتاب مي زند، شايد آفتاب بخواهد نيمه شب در بيايد،من هم بايد نيمه شب بلند بشوم. عجب گيري افتاديم ها !!!


نوشته شده توسط: مهران


ِْليست کل يادداشت هاي اين وبلاگ

[11/10/1386- 11:58 ص] خدا در خانه نبود
[27/9/1386- 9:57 ص] آفتاب نيمه شب

خانه
مديريت
پست الکترونيک
شناسنامه
 RSS 
 Atom 



:: کل بازديدها ::
200


:: بازديدهاي امروز ::
0


:: بازديدهاي ديروز ::
0



:: درباره من ::

به کجا مي برد اين اميد ما را

:: لوگوي دوستان من ::




:: خبرنامه ::

نام:

ايميل: